Antara tabiat buruk aku ialah malas nak bawa keluar sampah dalam kereta.
Terutamanya soft drink can, botol mineral water, tisu-tisu etc.
Tetapi mujurlah kekasih hati itu sangat concern orangnya apabila berkaitan dengan kereta.
Maka disebabkan kerajinan beliau, aku akan tunggu si dia ada untuk membawa sampah itu keluar.
Ahaks. Kemudian beliau pun akan bebel bebel kecil. Tapi lagi hebat bebelan ku apabila menghadapi
kesengalan beliau yang salah masuk jalan apabila beliau mengantuk.
Al-kisahnya aku agak desperate nak makan ketiau doli kat TTDI. Lepas keluar dari A&W Damansara maka perlulah menghala ke TTDI kerana kami belum lunch. Juga sebagai upah aku menunggu beliau selama 1 jam berdiskus dgn
client beliau. Penyabarkan daku? Ahakss. Rupanya beliau mengantuk. Sambil tu pot pet pot pet bersembang. Sekali tersedar sudah berada di MRR2 menghala ke gombak.Hiyaaa. Apakah? Kekdahnya kena patah balik. Sebenarnya ada panjang lagi kesah. Tapi aku pendekkan cerita. Dan aku membebel-bebel sepanjang perjalanan selagi tak dapat ketiau doli itew. Hua hua hua.
Another thing is me is so not public toilet user. Tapi beliau, masya Allah. Kalau boleh setiap public toilet dia nak try. Daku pong tak faham sistem perkumuhan beliau begitu efisien sekali hinggakan setiap tempat yang kami pergi beliau akan meninggalkan tanda. Daku pun terpaksa menerima seadanya walaupun daku mengomel-omel pada beliau 'mcm budak-budak suka sangat la hai pergi toilet.'
Begitulah beliau. Apa pun daku redha saja dengan beliau. Buktinya aku sering rindukan beliau. T____T Memanglah cemburu apabila melihat mereka yang lain beriang ria bersama suami masing2 dan anak-anak. Tapi apakan daya kami kerana masanya belum tiba. Daku mengimpikan supaya bule pergi Cambridge bersama beliau pada bulan 6 nanti jika diizinkan Allah. Paling best bule bermain snow bersama-sama. Hua hua hua. Beranganlah cik bi. Lambat lagi hokeh. Tak apalah verangan dulu sebab verangan itu percuma. Tanpa verangan tu mana nak jadi impian tu kenyataan...toi dak!
Terutamanya soft drink can, botol mineral water, tisu-tisu etc.
Tetapi mujurlah kekasih hati itu sangat concern orangnya apabila berkaitan dengan kereta.
Maka disebabkan kerajinan beliau, aku akan tunggu si dia ada untuk membawa sampah itu keluar.
Ahaks. Kemudian beliau pun akan bebel bebel kecil. Tapi lagi hebat bebelan ku apabila menghadapi
kesengalan beliau yang salah masuk jalan apabila beliau mengantuk.
Al-kisahnya aku agak desperate nak makan ketiau doli kat TTDI. Lepas keluar dari A&W Damansara maka perlulah menghala ke TTDI kerana kami belum lunch. Juga sebagai upah aku menunggu beliau selama 1 jam berdiskus dgn
client beliau. Penyabarkan daku? Ahakss. Rupanya beliau mengantuk. Sambil tu pot pet pot pet bersembang. Sekali tersedar sudah berada di MRR2 menghala ke gombak.Hiyaaa. Apakah? Kekdahnya kena patah balik. Sebenarnya ada panjang lagi kesah. Tapi aku pendekkan cerita. Dan aku membebel-bebel sepanjang perjalanan selagi tak dapat ketiau doli itew. Hua hua hua.
Another thing is me is so not public toilet user. Tapi beliau, masya Allah. Kalau boleh setiap public toilet dia nak try. Daku pong tak faham sistem perkumuhan beliau begitu efisien sekali hinggakan setiap tempat yang kami pergi beliau akan meninggalkan tanda. Daku pun terpaksa menerima seadanya walaupun daku mengomel-omel pada beliau 'mcm budak-budak suka sangat la hai pergi toilet.'
Begitulah beliau. Apa pun daku redha saja dengan beliau. Buktinya aku sering rindukan beliau. T____T Memanglah cemburu apabila melihat mereka yang lain beriang ria bersama suami masing2 dan anak-anak. Tapi apakan daya kami kerana masanya belum tiba. Daku mengimpikan supaya bule pergi Cambridge bersama beliau pada bulan 6 nanti jika diizinkan Allah. Paling best bule bermain snow bersama-sama. Hua hua hua. Beranganlah cik bi. Lambat lagi hokeh. Tak apalah verangan dulu sebab verangan itu percuma. Tanpa verangan tu mana nak jadi impian tu kenyataan...toi dak!
No comments:
Post a Comment